ROSSI DOET BOD OP ZWEEDS FABRIEKSGEBOUW - PLUS MEER UPDATES

Door: Mats Lewan

16 mei 2016

Vertaling: Paul Harmans

Bron: https://animpossibleinvention.com/2016/05/16/rossi-makes-offer-on-swedish-factory-building-plus-more-updates


Afgelopen week heeft Andrea Rossi een bezoek aan Zweden gebracht, en naast de ontmoeting met het team professoren in Upsala, met mij en andere personen, maakte hij een trip van Stockholm naar het zuiden van Zweden om te kijken naar een fabrieksgebouw van 10.000 vierkante meter dat te koop staat. De dag erna bracht Rossi, geassisteerd door zijn Noord-Europese partner en licentiehouder Hydrofusion, een bod uit op het gebouw, in de orde van grootte van 3 tot 5 miljoen Amerikaanse dollar. De onderhandelingen vinden momenteel plaats.


Andrea Rossi

Natuurlijk is het uitbrengen van een bod niet hetzelfde als kopen, maar Rossi maakte mij duidelijk dat hij van plan is het gebouw te kopen, met als doel het starten van de productie van de derde generatie E-Cat, genaamd de Quark X, hopelijk dit jaar en anders in 2017, met een productievolume van 500.000 items per jaar, door gebruik te maken van een geautomatiseerde productielijn geleverd door ABB.

Rossi vertelde dat hij geen andere fondsen had dan de 11,5 miljoen die hij heeft ontvangen van zijn licentiehouder Industrial Heat, als gevolg van hun licentieovereenkomst, iets dat nu onderwerp van een rechtszaak is. Hij vertelde dat de geschatte kosten van de rechtszaak ongeveer 1 miljoen zullen bedragen.

Zelfs het kopen van een fabrieksgebouw is geen bewijs dat de productie zal aanvangen. Critici die Rossi als een fraudeur betitelen, zullen veinzen dat het een manier is om investeerders aan te trekken, maar ik zou eerlijk gezegd niet verwachten dat een fraudeur gebruik zou maken van dergelijke dure complotten. En al helemaal niet omdat het toch gewoon heerlijk zou zijn om zonder verdere moeilijkheden weg te komen met 11,5 miljoen dollar.

Ik zie het als een sterke indicatie dat de modulaire Quark X, vermoedelijk zo groot als een pen, hitte, licht en rechtstreeks elektriciteit produceert in variabele proporties met een totaal vermogen van ongeveer 100 Watt en is gebaseerd op de E-Cat LENR technologie met waterstof, lithium, aluminium en nikkel in de brandstof, werkelijk werkt. Rossi zegt echter dat er nog onderzoek en ontwikkeling te doen is om de Quark X rijp voor productie te maken. Hij vertelde ook dat de ‘X’ geen andere betekenis heeft dan het zijn van een plaatsvervanging voor een definitieve naam.

Na mijn ontmoeting met Rossi (voor het eerst sinds september 2012) heb ik nog een paar updates.

Op voorwaarde dat alles wat hij vertelde kan worden bewezen met documenten (of op een andere wijze die onomstotelijk aantoont hij liegt), vertelde Rossi mij aangaande de eenjarige 1MW test dat:

. Alle instrumenten voor de metingen onder observatie van IH en Rossi door de ERV (Expert Verantwoordelijk voor Geldigverklaring) Fabio Penon werden geïnstalleerd, welke ook met Darden had gesproken waarbij hij technische suggesties aangaande deze zaak had gekregen. Alle communicatie met de ERV, zowel met Darden als Rossi, werd op papier vastgelegd.

. De flowmeter (doorstromingsmeter) werd volgens alle standaard vereisten opgesteld, bijvoorbeeld op het laagste punt van het systeem.

. De MW centrale was geplaatst op blokken, 33cm boven de vloer, om er zeker van te zijn dat lekkend water of verborgen verbindingen zichtbaar zouden zijn.

. De twee bij de test aanwezige IH vertegenwoordigers waren Barry West en Fulvio Fabiani (die voor Rossi werkte van januari 2012 tot augustus 2013 toen de MW centrale in North Carolina aan IH werd geleverd waarna hij door IH werd betaald als een expert die de technologieoverdracht van Rossi naar IH gemakkelijker zou maken). West en Fabiani brachten elke dag via de telefoon verslag uit aan JT Vaughn.

. Drie tussentijdse verslagen, ongeveer om de drie maanden, met daarin voornamelijk dezelfde resultaten als in het uiteindelijke verslag, werden gedurende de test door de ERV verschaft.

. Gedurende de zomer van 2015 bood IH Rossi aan om zich uit de test terug te trekken en die te beëindigen, met een behoorlijke som geld ter compensatie. Rossi’s tegenbod was de reeds betaalde 11,5 miljoen terug te geven en de licentieovereenkomst te ontbinden, maar dat accepteerde IH niet.

. De anonieme klant (‘JM Products’) die de hitte-energie van de MW centrale gebruikte, had haar installatie op het officiële adres 7861, 46th Street, Doral, Florida. De totale oppervlakte van de ruimte was 1000 vierkante meter, waarvan de centrale er 400 in beslag nam en de klant 600.

. De installatie van de klant was ter grootte van 20 x 3 x 3 meter en het proces draaide 24/7

. De hitte-energie werd aan de klant geleverd via warmtewisselaars en de warmte die niet werd gebruikt werd als warme lucht door het dak naar buiten afgevoerd.

. Het water dat door de MW centrale werd verhit circuleerde in een gesloten circuit en omdat de terugkerende watertemperatuur varieerde, vanwege een variërende belasting van het proces van de klant, stond Rossi erop dat de energie die correspondeerde met het opwarmen van het binnenstromende afgekoelde water (op ongeveer 60 graden Celsius) naar het kookpunt niet werd meeberekend bij het berekenen van de thermische energie geproduceerd door de MW centrale. De ERV accepteerde dat. (Het hoofddeel van de berekende thermische energie komt van het water dat werd verdampt tijdens het koken.) (Begrijp dit niet verkeerd, het opnieuw opwarmen van het water werd gedaan door de E-Cat. Energie die de E-Cat opwekte maar die niet werd meegerekend met wat de centrale in totaal leverde. Als Rossi een dergelijke benodigde energie die de centrale moeiteloos leverde om het water van 60 graden naar het kookpunt te brengen wel zou mee berekenen, dan zou het COP nog hoger zijn uitgevallen. Vert.)

. Hij stond er ook op dat een willekeurig gekozen 10 procent van de energieberekening zou worden afgetrokken, met geen andere reden dan om behoudend te zijn. De ERV accepteerde dat. (De E-Cat is in werkelijkheid dus nog eens 10% beter. Vert.)

. IH had nooit toegang tot de ruimte van de klant. Aan het eind van de test stond een expert, ingehuurd door IH, erop dat het belangrijk was waar het water vandaan kwam en waar het werd gebruikt. De ERV verklaarde dat zoiets van geen belang was.

. De gemiddelde waterstroom was 36 kubieke meter per dag.

. Aan het eind van de test demonteerde de ERV in het bijzijn van Rossi en IH zelf alle instrumenten, maakte er pakketten van en bracht alles naar DHL om het te verzenden naar de fabrikanten van de instrumenten die de instrumenten zouden kalibreren en officieel bevestigen dat er niet mee was gemanipuleerd.

. Na de test wilde IH de MW centrale verwijderen van het adres in Florida, maar Rossi wilde dat niet totdat, volgens de licentieovereenkomst, de uitstaande 89 miljoen dollar waren betaald. De advocaten van Rossi en IH kwamen overeen dat beide partijen de centrale zouden afsluiten met hun eigen hangsloten (dit is in tegenspraak met de bewering van Dewey Weaver dat ‘IH besloot de 1MW container met een hangslot af te sluiten nadat men diverse tegenvallende acties en feiten had waargenomen en die ook heeft gedocumenteerd).


Ik moet hieraan ook toevoegen dat ik in contact ben geweest met personen met inzicht in het MW verslag, dat hopelijk deze zomer als deel van de rechtszaak openbaar wordt, en zij vertelden mij dat gebaseerd op de inhoud, de enige manier voor IH om een COP van 1 te claimen (dus dat er geen warmte zou worden geproduceerd) zou zijn om Penon ervan te beschuldigen een vals verslag te hebben opgemaakt, in samenwerking met Rossi. Niets in het verslag zelf lijkt enige aanleiding voor grote fouten te geven waarmee de claim van een hoog COP ongeldig zou zijn (dat is in tegenspraak met de beweringen van personen die over het verslag spraken en in verbinding met IH staan).

Voor wat betreft de aantijgingen aan het adres van de ERV Penon dat hij incompetent zou zijn, gedeeltelijk gebaseerd op het HotCat verslag van augustus 2012, wil ik naar voren brengen:

. Fabio Penon heeft een graad in Nuclear Engineering, verkregen aan de universiteit van Bologna, met een kwalificatie van 100 uit 100, dus cum laude geslaagd.

. Hij heeft verscheidene jaren in de kernindustrie gewerkt op het gebied van de thermomechanica.

. Toen de kernindustrie in Italië werd stopgezet, ging hij aan het werk als een expert op het gebied van productcertificering en werkte samen met bedrijven als Bureau Veritas, Vertiquality en Det Norske Veritas.

. Het HotCat verslag van augustus 2012, getekend door Penon en dat een paar bijzonder fouten bevat, werd niet door Penon geschreven. Penon assisteerde bij een test op 7 augustus 2012, een herhaling van een experiment gedaan op 16 juli 2012. Het verslag was geschreven over de juli test en Penon bevestigde alleen dat er gelijkwaardige resultaten in de augustus test waren bereikt. Penon vertelde mij dat tijdens een interview in september 2012. Je kunt Penon er natuurlijk van beschuldigen dat hij het originele verslag niet zorgvuldig heeft bestudeerd voordat hij het tekende, maar de fouten waren niet het resultaat van Penon’s werk.


Dan nog twee opmerkingen betreffende eerdere E-Cat testen:

. Ik heb opnieuw gekeken naar de berekeningen van de test van 6 oktober 2011, welke onlangs in twijfel werden getrokken. Een totaal van 31 MJ aan elektrische energie was de input. Met 0,9 g/s werd er gedurende de test van 11 uur ’s morgens tot 7 uur ’s avonds een totale hoeveelheid water van 26 kg in het systeem gepompt. Het verhitten van dit water van 25 naar 116 graden Celsius benodigde ongeveer 10 MJ. Gedurende de laatste vijf uren werd 16 kg van dit water ook verdampt, dat vereiste ongeveer 36 MJ. Een geschatte 100W werd door de E-Cat uitgestraald gedurende op zijn minst 5 uren, dat maakt 2 MJ. De E-Cat lekte een behoorlijke hoeveelheid heet water gedurende grote delen van de test. Zelfs bij het niet berekenen van deze verloren thermische energie, werd er ongeveer 48 MJ opgewekt bij een input van 31 MJ, dat geeft een COP van ruwweg 1,5. (Bij koken op 116 graden Celsius moet er een interne druk van 1,7 bar zijn - lagere druk betekent een lager kookpunt en een langere periode van koken, waarbij meer energie zou vrijkomen - 116 was de uiteindelijke temperatuur, terwijl het water nog kookte, toen de test werd afgebroken.)

. Ik heb contact gezocht met verschillende experts om een onafhankelijke evaluatie van het Lugano testverslag en de kritische verslagen van Thomas Clarke en Bob Higgins te verkrijgen. Totdat ik die evaluaties heb verkregen wijs ik erop dat het originele resultaat wordt betwist, maar dat er nog geen overtuigende conclusie over is bereikt. De isotopische veranderingen blijven onverklaard, tenzij je aanneemt dat er fraude is gepleegd.


Welnu, dit alles brengt mij tot de conclusie dat het heel goed mogelijk is dat de E-Cat werkt en dat de 1MW test inderdaad succesvol was. Wat overblijft is waarom IH in dat geval Rossi niet de uiteindelijke 89 miljoen dollar betaalde, maar wel het partnerschap met hem continueert om een markt te ontwikkelen voor een dergelijke ontwrichtende, wereldveranderende technologie.

Nadat ik er enige tijd naar heb gekeken, nijg ik ernaar sceptisch te zijn over een complothypothese waarbij grote financiële en politieke interesses zijn betrokken die zouden worden bedreigd door een dergelijke technologie, maar evenzogoed vind ik het opmerkelijk dat IH APCO Worldwide en Jones Day erbij betrokken heeft.

Vervolgens vraag ik mij af of het echt mogelijk is dat het allemaal om geld gaat. Dat IH/Cherokee, zoals is gesuggereerd, een lijst van prestaties heeft van het oprichten van bedrijven gebaseerd op opkomende technologieën of herstelprojecten, om daarmee publieke en private fondsen te vergaren (of deze link), waarna de fondsen verdwijnen en men de bedrijven sluit met redelijk klinkende verklaringen over niet succesvolle ontwikkelingen van de technologie of het project.

Maar, als de E-Cat werkt zoals wordt beweerd, waarom zouden zij dan de kans niet pakken om daar een succesvolle geldmachine van te maken? Om de magische kip die gouden eieren legt onder hun hoede te nemen, in plaats van die te braden nadat ze het eerste ei hebben geraapt, zoals sommigen het omschrijven. Ik kom daar niet uit.

Het is duidelijk dat zoiets het investeren van heel veel geld en werk zou verlangen, waarbij grote delen van, of zo niet alle fondsen zouden moeten worden gespendeerd die IH had vergaard en men de succesvolle MW test zou moeten ophemelen, maar daarbij wel het risico lopen dat zaken niet zullen uitpakken zoals gehoopt. Zou het dat allemaal waard kunnen zijn? Voor altijd herinnerd worden voor het introduceren van een technologie die werkelijk de hele wereld kan veranderen en zelfs kan redden, van de klimaatcrisis en van de fossiele brandstoffen vervuiling? Eerder dan herinnerd worden als zij die alleen het grote geld roken, maar niet betrokken wilden raken bij het technologische project? Ik kan dat niet begrijpen.

Tot slot, ik blijf de mogelijkheid om reacties in dit blog te schrijven blokkeren. De hoofdreden is dat er weinig nieuwe feiten werden gepresenteerd, terwijl er wel niet te reguleren hoeveelheden opinies werden gepost.

Deel dit artikel echter als je denkt dat het relevant is en het staat je vrij mij een e-mail te sturen als je over feiten beschikt waarvan je denkt dat ik die zou moeten kennen.


Mats Lewan is een schrijver, spreker en wetenschapsjournalist die zich focust op cutting edge technologieën en de impact daarvan op onze levens en de gemeenschap. Hij is de schrijver van het boek ‘An Impossible Invention’, waarin hij het verhaal vertelt van Andrea Rossi, de E-Cat en LENR.
(www.animpossibleinvention.com)



http://animpossibleinvention.com/get-the-book



https://animpossibleinvention.com/blog


  Share


TERUG NAAR PAGINA ARTIKELEN