NIEUWS OVER DE SCHIKKING:
HET TERUGKRIJGEN VAN DE LICENTIE WAS ROSSI’s HOOFDPRIORITEIT

Door: Mats Lewan

18 juli 2017

Vertaling: Paul Harmans

Bron: https://animpossibleinvention.com/2017/07/18/heres-the-settlement-getting-the-license-back-was-rossis-top-priority


Bij de schikking tussen Rossi en zijn Amerikaanse licentiehouder Industrial Heat (IH), heeft Rossi de licentie teruggekregen, samen met alle apparatuur en materialen en ook hoeft geen van de partijen een schadevergoeding aan de ander te betalen. Het terugkrijgen van de licentie was al die tijd de hoofdprioriteit, zo verklaart Rossi in dit interview.

Hier is het document dat de voorwaarden omschrijft van de schikking (niet nader te noemen bron)
https://animpossibleinvention.files.wordpress.com/2017/07/settlement-agreement.pdf


Andrea Rossi 2017

“Voor ons was het meest belangrijkste dat we weer volledig in het bezit zouden komen van het Intellectuele Eigendom en van alle rechten die waren verkregen via de licentie. Op dat punt werd het heel duidelijk dat een verdere samenwerking onmogelijk werd vanwege de keuzes die IH had gemaakt en vanwege andere redenen. De ontwikkeling, de afronding en de distributie van de technologie, elke overeenkomst hierover zou onmogelijk zijn.” Zo vertelde Rossi mij gedurende een interview via Skype op 15 juli (2017)

De schikking vond plaats op 5 juli 2017, op de vierde dag van de rechtszaak aangespannen in april 2016 door Rossi in Florida, hoofdzakelijk tegen de in Amerika gevestigde licentiehouder Industrial Heat, voor het niet betalen van het uiteindelijke bedrag van 89 miljoen dollar zoals afgesproken in de licentieovereenkomst en na een jaarlang draaien van een 1MW warmtecentrale gebaseerd op Rossi’s E-Cat technologie die blijkbaar succesvol is verlopen volgens een naar verluidt onafhankelijk testverslag opgesteld door kerngeleerde Fabio Penon.

De verdediging beschuldigde Rossi er echter van valse resultaten te hebben geproduceerd in samenwerking met Penon en anderen. Maar, uiteindelijk kon geen van deze beschuldigingen met bewijs bevestigd worden, iets waar ik het hieronder nog over zal hebben.

Andrea Rossi: Er waren twee clausules in de licentieovereenkomst die voor ons uiterst riskant waren – het recht van eerste keus (als je van plan bent overeenkomsten te sluiten buiten het licentie handelsgebied van de licentiehouder, dan moet je de licentiehouder als eerste in staat stellen overeenkomsten met je aan te gaan voor dat nieuwe handelsgebied) en de rechten op alle verdere uitvindingen. Deze clausules zouden elke verdere ontwikkeling zeer complex hebben gemaakt.

Het perspectief voor het voortzetten van de rechtszaak was dat we konden winnen of verliezen. Je moet deze mogelijkheden altijd overwegen en je verdiepen in de consequenties. Een overwinning voor ons hield het risico in van een schijnsucces. Ondanks dat we ervan overtuigd waren dat we een zeer sterke zaak hadden, uiteindelijk zou de jury beslissen. En het probleem was dat in het geval van een overwinning, de jury mogelijk zou zeggen dat het rechtvaardig zou zijn dat de Leonardo Corporation (Rossi’s bedrijf) de geclaimde bedragen zou krijgen, maar dat het ook rechtvaardig zou zijn dat IH de licentie mocht behouden. In dat geval was voor ons het terugkrijgen van de licentie onmogelijk.

Dus mijn advocaten vroegen mij voorafgaand aan de rechtszaak wat mijn prioriteiten waren als de rechtszaak tot transacties zou leiden, de essentiële en de bespreekbare. Mijn antwoord was dat de essentiële conditie degene was waarbij ik de licentie terugkreeg, omdat ik niet meer met IH wilde samenwerken. Wat de financiële aspecten betreft, ik vertelde hen wat mijn verwachtingen waren, zowel op hoog als laag niveau.

Mats Lewan: Was u zich bewust van de risico’s van de twee clausules in de licentieovereenkomst toen u die ondertekende?

Andrea Rossi: Ja, ik begreep het risico, maar ik was ervan overtuigd dat ik samenwerkte met een partner waar ik nooit van zou scheiden. Laten we zeggen dat ik met hen trouwde zonder de moeilijkheden te overwegen die zouden volgen in het geval van een scheiding.

Mats Lewan: Wat zou er gebeurd zijn met u nieuwe reactor, de E-Cat QX (voorheen genoemd de Quark X) als u de licentie niet had teruggekregen?

Andrea Rossi: Dat zou zeer gecompliceerd zijn geworden omdat het een E-Cat is, de theoretische basis daarvan is hetzelfde en ook de patentbescherming is voornamelijk hetzelfde, ondanks dat er revolutionaire uitvindingen zijn toegevoegd, maar de licentieovereenkomst zegt heel duidelijk dat alle uitvindingen, ook de meteen erop volgende en de toekomstige, IH’s eigendom zouden worden. Tezamen met de clausule van het recht op eerste keus zou het zeer complex worden. Dus was het absoluut noodzakelijk de licentie te elimineren.

Mats Lewan: Volgens de schikking moeten de gedaagden alle documentatie teruggeven of vernietigen, alle reactorvaten teruggeven, inclusief de 1MW E-Cat centrale en tevens beloven dat men niet de E-Cat brandstofformule aan wie dan ook zal openbaren. Bent u in staat dat te controleren?

Andrea Rossi: Met de informatie die ik heb verstrekt kun je een replica maken en als we dus zien dat andere bedrijven iets soortgelijks maken, zelfs gedeeltelijk gelijksoortig, dan betekent dat dat onze technologie is overgedragen. En we zullen ons Intellectuele Eigendom beschermen.

Mats Lewan: Nu we het hebben over replica’s. In zijn verklaring onder ede beweerde Tom Darden (directeur van IH en van Cherokee Investment Partners) dat met de informatie die u verschafte, zij nooit in staat zouden zijn om apparaten te bouwen die op succesvolle manier energie zouden produceren. Wat is opvatting daarover?

Andrea Rossi: Bij de gerechtelijke inzage van stukken werden e-mails van Darden verschaft en publiekelijk gemaakt, waarin Darden persoonlijk bevestigt dat hij ons proces succesvol heeft gekopieerd. We hebben tevens getuigenissen van personen die hebben geassisteerd bij dergelijke replica’s. Woodford (Investment Management) assisteerde bij een van die replica’s waarna het 50 miljoen dollar investeerde in Industrial Heat, zelfs voordat de (één jaar lange) test begon in Doral (Miami), en dat op een tijdstip dat IH duidelijk niets anders dan ons Intellectuele Eigendom in haar portefeuille had.

Mats Lewan: In zijn getuigenverklaring beweerde Darden ook dat u gezegd had dat JM Products (de ‘klant’ welke de warmte-energie gebruikte die door de E-Cat centrale in Doral werd geproduceerd, meer daarover hieronder) een dochteronderneming van Johnson Matthey was, dat Johnson Matthey de centrale voor JM Products heeft gerund en dat na een korte periode van positief draaien Johnson Matthey zou hebben aangekondigd dat zij de klant waren. Wat is uw reactie daarop?

Andrea Rossi: Mr Darden was niet in staat te bewijzen wat hij onder ede heeft gezegd. In principe heeft hij gezworen op zaken waarvoor hij geen bewijs had. Ik heb nooit gezegd of geschreven dat Johnson Matthey de eigenaar van JM Products was, in tegenstelling, ik heb altijd gezegd en geschreven dat Johnson Matthey de producent van de materialen was die ik heb gebruikt bij mijn werk met JM.

Mats Lewan: Darden had het over een voorval waarbij zij een reactor verschaften die u succesvol liet werken, waarna zij onthulden dat de reactor leeg was, suggererend dat er systematische fouten in de meetmethode zaten, hij sprak ook over uw heftige reactie toen u dit verteld werd. Kunt u daar wat over zeggen?

Andrea Rossi: Darden heeft heel veel dingen gezegd die hij nooit kon bewijzen. Wat hij verzekert, bestaat niet. Ik heb uitsluitend experimenten uitgevoerd met reactoren die door mij van brandstof waren voorzien, of door mij samen met Darden. Nooit met reactoren die ik kreeg als zijnde een gesloten doos, om hele duidelijke redenen.

Mats Lewan: Laten we het nu hebben over JM, het hoe, waarom en door wie het bedrijf is opgericht was één van de hoofdonderwerpen waarbij twijfel rees over uw beweegredenen voor de eenjarige test. U heeft eerder verklaard dat u nooit gezegd heeft dat Johnson Matthey de eigenaar was. Dus wie richtte dat bedrijf op?

Andrea Rossi: Ik heb altijd gezegd dat de eigenaar van JM een (Italiaanse) persoon was die mij al een hele lange tijd kent en contact had met een Engels bedrijf en zij wilden deelnemer zijn bij het werk met mijn technologie. Dus ontwierp ik dat plan voor hem om zowel een klant te zijn, die de energie kocht geproduceerd door de E-Cat centrale, en medewerker te zijn, waarbij hij de validiteit verifieerde van mijn technologie (zowel de E-Cat technologie als de centrale gebruikt door JM Products). Dat is wat ik altijd heb verklaard. En in mijn getuigenis onder ede heb ik tevens de naam verschaft van de eigenaar van JM. Ik heb ook verklaard dat de eigenaar van JM geen overeenkomst kon bereiken met het Engelse bedrijf en daarom zelf doorging, samen met andere partners.

Rossi verklaart vervolgens dat hij zijn advocaat Henry Johnson, welke om administratieve redenen de officiële positie van directeur van JM Products zou bekleden, aan Darden en JT Vaughn (onderdirecteur van IH) presenteerde en waarbij hij duidelijk maakte dat Johnson zijn advocaat was.

Andrea Rossi: Ik zou dan JM’s activiteiten vanuit een technologisch standpunt overnemen. Ik zond in juni 2014 ook een e-mail, die is ook verschaft als bewijs, waarin ik mr. Darden informeerde dat ik de directeur van JM’s centrale zou zijn.

Mats Lewan: Dus u bedacht de technologie gebruikt door JM?

Andrea Rossi: Ja, ik stelde alle technologie samen, ik stelde hun productieruimte samen en ik bouwde de centrale.

Mats Lewan: Kunt u deze technologie omschrijven?

Andrea Rossi: We produceerden materialen met een zeer hoge toegevoegde waarde. Om dat te doen moesten we een extreem hoge druk bereiken binnen de kleine reactoren die waren geplaatst in grotere buizen. Het concept was om in bepaalde materialen samentrekkingen teweeg te brengen, gebruikmakend van warmte-uitwisseling door de hete stoom (afkomstig van de E-Cat centrale) en met een druk van een paar bar, door het concentreren van de kracht van de druk op grotere oppervlakken, een paar vierkante centimeters, die de druk overbrachten op veel kleinere oppervlakken, waarbij de druk proportioneel toeneemt. En dat proces verbruikt veel hitte.

Mats Lewan: Hoeveel van de hitte van de E-Cat verbruikte dat proces?

Andrea Rossi: Gemiddeld verbruikte het tussen de 20 en 40 procent van de hitte geproduceerd door de E-Cat centrale. Ik moest experimenteel uitvinden hoeveel hitte nodig was, omdat er geen eerdere experimenten waren gedaan waarvan ik de gegevens kon inzien.

Mats Lewan: Dus, omdat het proces niet alle hitte van de E-Cat centrale gebruikte, moest u de overtollige hitte op de een of andere wijze afvoeren?

Andrea Rossi: Ja, ik had geen enkele ervaring met het proces in de JM fabriek, dus in feite maakte ik alles groter om er zeker van te zijn dat ik de voorgenomen fysieke transformaties bereikte. Ik wist niet hoeveel de fabriek zou verbruiken, dus daarom bouwde ik een warmtewisselaar achter de centrale die de eventuele overtollige thermische energie kon wegwerken, door de stoom te condenseren naar water dat weer teruggeleid kon worden naar de E-Cat centrale. Ik ontwierp de warmtewisselaars zo dat ze alle hitte van de E-Cat centrale konden omzetten, voor het geval de JM fabriek zou stilvallen, omdat ik de E-Cat centrale niet wilde stopzetten omdat ik de vermaarde 350 draaidagen binnen de 400 testdagen moest halen (volgens de licentieovereenkomst).

Mats Lewan: Hoeveel energie kon de warmtewisselaar verwerken?

Andrea Rossi: Eén megawatt.

Mats Lewan: En u heeft geen foto’s van de warmtewisselaar?

Andrea Rossi: Nee. Ik neem nooit foto’s. Ik heb ze niet nodig. Ik neem nooit foto’s van mijn prototypes.

Dit was de bekende warmtewisselaar op de tussenverdieping van de ruimte in Doral waar de jaarlange test werd gehouden. De warmtewisselaar werd tijdens de rechtszaak door de verdediging in twijfel getrokken omdat er geen foto’s of ander bewijs van bestond. Echter, de getuige-expert van de eiser, Ph.D. Vincent Wong (Prof. of thermodynamics for engineers at the University of Florida) bevestigde dat Rossi’s beschrijving correspondeerde met een mogelijk ontwerp voor het verwerken van de noodzakelijke hitte. Rossi verklaarde dat het bestond uit buizen en twee ventilatoren die horizontaal bliezen binnenin een geïsoleerde houten constructie die voor de ramen was bevestigd waardoor de hitte naar buiten werd geventileerd. Een dikkere pijp voor de stoom en een kleinere pijp die door een kleine deur voerde naar de tussenverdieping in de linkerbenedenhoek.

Rossi verklaarde een paar dingen met betrekking tot de warmtewisselaar.

1. Er werd een ‘circulator’ gebruikt om de stoom- en waterstroming door het gehele systeem te stabiliseren. Rossi wilde geen nadere gegevens over de circulator verschaffen, hij zei dat hij bezig was met de voorbereidingen van een patentaanvraag op het apparaat.

2. De circulator had niets van doen met een pomp van het ‘Grundfos’ model, iets dat naar voren werd gebracht door de expert van de verdediging Rick Smith die erop wees dat de Grundfos pomp werd gebruikt om een heetwaterstroom door het systeem te laten vloeien en dat er geen stoom werd geproduceerd. Het werkelijke gebruik van de Grundfos pomp was echter om eens per week het water door een omloopkanaal met een filter te persen om het weer schoon te krijgen.

Rossi besteedde ook aandacht aan de bewering van IH dat het produceren van 1 megawatt aan hitte binnen het gebouw waar de test werd gehouden, het interieur zo heet zou maken dat je er niet kon verblijven. Ten eerste merkte hij op dat de zon op een zonnige dag ongeveer 1 KW per vierkante meter uitstraalt en dat het gebouw (waar de test werd gehouden) met een dakoppervlak van ongeveer 1000 vierkante meter gemiddeld ongeveer 1 MW aan warmte van de zon ontvangt, zonder dat het daardoor te heet wordt in het gebouw, terwijl het dak ook nog eens slecht geïsoleerd was. Verder had het dak grote openingen met ventilatiekokers om de lucht binnen het gebouw te kunnen ventileren. De JM fabriek consumeerde gemiddeld zo’n 20 tot 40% van de geproduceerde hitte en de rest werd via de warmtewisselaar afgevoerd.

Vervolgens wilde ik Rossi’s opvatting horen over de discussie betreffende de kleinere pompen die het water in de E-Cat modules voeren, iets dat één van de belangrijkste argumenten van de verdediging tegen Rossi was en tevens één die advocaat Christopher Pace ter sprake bracht aan het begin van de rechtszaak.

Andrea Rossi: Dit is mijn favoriet omdat we ons nu gaan vermaken. Het is noodzakelijk dat je het van de belachelijke kant ziet, omdat het zo belachelijk is dat je het niet serieus kan nemen.

Het onderwerp, dat werd aangehaald in het Expert Verslag van ingenieur Rick A. Smith, was gebaseerd op een observatie van wat er op het naamplaatje van de pomp stond. Het vermeldde: ‘32 liter per uur’. In zijn verslag concludeerde Smith dat dat de maximale capaciteit van de pomp was en door de vermenigvuldiging van 32x24 krijg je 768 liter. Om dat te verdampen verbruik je slechts 482 KW, minder dan een halve Megawatt.

Het geval wil, dat naast de 32 liter per uur aanduiding op het plaatje, ook de aanduiding ‘02 bar’ staat. De reden is dat de capaciteit van welke pomp dan ook afhangt van de druk die het moet overwinnen om het water te verpompen, een vergelijking is dat de hoeveelheid lucht die je uit kunt blazen afhankelijk is van hoever je mond openstaat. Welnu, 2 bar komt overeen met de druk onder 20 meter water, welke veel hoger is dan de druk in de E-Cat centrale en de capaciteit van de pompen in de feitelijke situatie was daarom veel groter dan nodig omdat de druk op de pompen ongeveer 1/10e van een bar was.

Andrea Rossi: Hier komt het komische aspect. Tijdens de rechtszaak kun je geen documenten inbrengen die je niet hebt aangeleverd, dus zou ik de jury, die niet bestond uit experts op dat gebied, moeten uitleggen dat de capaciteit van een pomp berust op de druk. Ik zou moeten uitleggen dat de doorstroomhoeveelheid van een pomp een integraal is, niet een getal, zoals elke intelligente ingenieur weet. Het zou een beetje moeilijk zijn, zoniet onmogelijk.

Maar tijdens Smith’s verklaring onder ede, nadat hij mij en Penon (de onafhankelijke controleur) verschillende malen had beledigd door te zeggen dat wij oplichters waren en hoe we konden beweren dat je met 32 liter per uur en 24 pompen een Megawatt kon produceren, en meer van dat alles, zei hij iets van: “Nu zal ik u de brochure van de pomp laten zien, 120 pagina’s technische gegevens,” alsof hij wilde laten zien wat een goede expert hij wel was. Je moet weten dat ik deze pompen al jaren heb gebruikt en ik ken de brochure zowat uit mijn hoofd. Ik opende de brochure en keek naar de pagina waarvan ik wist dat daar de capaciteit werd vermeld, en er stond: ‘minimum capaciteit bij 2 bar druk: 32 liter per uur’. Maar in zijn verslag had Smith geschreven ‘maximum capaciteit’.

Toen hij dat vertelde, had ik kunnen reageren en hem vragen of hij de brochure wel had gelezen, ik had die kunnen openen en het hem laten lezen. Maar wij hadden de voorkeur uitgesproken stil te blijven, hem in de overtuiging te laten dat het de waarheid was, zoals je je vijand op je af laat rennen waardoor hij zichzelf aan je bajonet spietst. Ik toonde het mijn advocaat en die moest erom lachen en we zouden het naar voren brengen in de rechtszaak. We zouden hem vernietigen, omdat de helft van Smith’s verslag over dit gaat en de rest in zijn verslag hieraan is gerelateerd. Maar het probleem was, dat wij wel zouden winnen, maar zij de licentie konden houden. Dat is wat mijn advocaten mij vertelden: “Het is noodzakelijk dat je ons exact vertelt wat je prioriteiten zijn, wil je het geld hebben, of de licentie, je kunt niet beide hebben?” En ik liet weten dat ik de licentie wilde hebben omdat de licentie een enorme waarde heeft, niet alleen in economisch opzicht, maar ook voor technologische, filosofische en reële begrippen.

Mats Lewan: Maar, wat denkt u, hebben zij zich ooit gerealiseerd dat ze het fout hadden?

Andrea Rossi: Ik denk… ik sta volkomen perplex door het feit dat twee ingenieurs, Murray en Smith, zo naïef zijn dat ze zich niet realiseren dat ze fouten van deze soort maken. Ik kan geen conclusies trekken zonder dat ik mij dingen ga verbeelden. Ik kan alleen zeggen dat zij mogelijk dachten dat wij allemaal idioten waren. Ik denk dat hun probleem, vanaf het begin tot het eind van deze affaire, was dat zij de persoon tegenover hen enorm onderschat hebben. Ik denk dat zij dachten dat ze dergelijke dingen konden schrijven zonder dat het mij zou opvallen. Het is onmogelijk dat twee goede ingenieurs met een degelijke carrière, zoals Murray en Smith, werkelijk hebben gedacht dat zoiets mogelijk was, omdat, als een student in zijn eerste jaar op een technische school zijn docent tijdens een overhoring betreffende de thermodynamica vertelt dat bij een pomp, waarvan de specificaties zeggen dat de minimale capaciteit op 2 bar 32 liter per uur is, dat dan tevens ook de maximum capaciteit van die pomp is, hij in dat geval meteen van school gestuurd zou worden.

Mats Lewan: Tussen haakjes, omdat u deze pompen goed kent, welke capaciteit hadden zij bij de feitelijke druk in de centrale, die ongeveer 0,2 bar was?

Andrea Rossi: Ongeveer 75 liter per uur.

Mats Lewan: Laten we even terug in de tijd gaan, wanneer besefte u voor het eerst dat de zaken niet goed gingen tussen u en IH?

Andrea Rossi: Toen ik ontdekte dat IH overeenkomsten sloot met onze concurrenten. Op dat punt begreep ik dat zij trachten hun portefeuille met Intellectuele Eigendommen te vullen omdat ze de rechtszaak met ons zagen aankomen betreffende het enorme bedrag dat ze zouden moeten betalen. Het was instinct, ik had geen bewijs, maar uiteindelijk hebben de feiten die instinctieve twijfel bevestigd.

Mats Lewan: En later, op 8 januari 2016, was er een bijeenkomst in Miami tussen u, Darden en de advocaten. Wat kunt u over die ontmoeting vertellen?

Andrea Rossi: Niets, omdat het een bijeenkomst onder advocaten was en daar staat geheimhouding op.

Mats Lewan: Afijn, er is veel meer om over te praten, maar laten we het achter ons laten, wat zijn uw plannen momenteel?

Andrea Rossi: Ten eerste zal er een zeer belangrijke presentatie in Zweden en de VS zijn. We kunnen nu veel sneller handelen, we zijn bevrijd van een aantal situaties. Mijn programma is het starten van de industrialisatie van een serie producten, voornamelijk de laatste versie van de E-Cat QX in Zweden en de VS.

Mats Lewan: Van de E-Cat QX?

Andrea Rossi: Ja, omdat de E-Cat QX de laatste versie van de E-Cat is, gebouwd met al mijn ervaring en op de enorme hoeveelheid kennis die is vergaard tijdens de één jaar durende test, wat niet alleen een test was om aan de eisen van een overeenkomst te voldoen, maar wat ook veel informatie opleverde. De E-Cat QX is daar geboren, naast de container, op een kleine tafel, vanuit waarnemingen die ik daarvoor nooit had kunnen doen. Ik vond een mijn vol informatie.

Mats Lewan: Ter afsluiting, wat is er met uw haar gebeurd?

Andrea Rossi: Ik heb chirurgie ondergaan vanwege huidkanker op mijn hoofd en ik mag mijn hoofd niet meer blootstellen aan het zonlicht. Een normale pruik beschermt niet voldoende, dus dit is een pruik gemaakt van materiaal dat zeer hoge zonlicht reflecterende capaciteiten heeft. Ik zal deze pruik altijd nodig hebben, een hoed is niet voldoende. Maar mijn gezondheid is zeer goed nu.

****************

Toen Rossi de rechtszaak tegen IH aanspande, moest ik een stap terug doen en alle mogelijke verklaringen overwegen. Ik stond en bleef openstaan voor de mogelijkheid dat Rossi was betrokken bij fraude en samenzwering. Maar door de inzage van stukken bij de rechtszaak, werd het duidelijk dat de verdediging geen enkel overtuigend bewijs kon leveren voor deze hypothese. Alle technische argumenten die naar voren werden gebracht waren zonder inhoud en werden eenvoudig aan flarden gescheurd door mensen met een ingenieursopleiding. Toch werden deze argumenten door een aantal mensen voortdurend op diverse forums herhaald, mensen mogelijk gerelateerd aan IH. Omdat het niet mogelijk was om op een serieuze wijze met hen te discussiëren, besloot ik bij dergelijke discussies weg te blijven en sloot ik tevens de mogelijkheid op mijn blog om op mijn artikelen te reageren. Maar ondanks dat bewonderde ik een paar personen, de meesten bleven anoniem, die bij de discussies voortdurend vochten voor wat zij beschouwden als de waarheid.

Ik ben er van overtuigd dat als Rossi werkelijk was betrokken bij fraude, daar bewijs voor gevonden zou zijn gedurende de anderhalf jaar dat IH beweerde dat ze achterdochtig waren geworden aangaande Rossi. Terugkijkend valt het op dat daarvoor geen bewijs werd gevonden, terwijl er wel lege argumenten werden rondbazuint. Ik heb heel weinig twijfels over de E-Cat technologie en denk dat de eenjarige test een duidelijk succes was van een wereldveranderende technologie, waarbij 1MW aan warmte werd geproduceerd zonder uitstoot, gebruikmakend van kleine hoeveelheden onschuldige brandstof op een COP van ongeveer 80, gedurende een heel jaar!

Nu ik dat aanhaal, ik ben ook weer begonnen met kijken naar de timing voor het opnieuw lanceren van de conferentie die ik van plan was in 2016 te houden – het New Energy World Symposium, waarop de mogelijkheden worden besproken die de op LENR gebaseerde technologieën kunnen hebben voor de industrie, de samenleving en het geldwezen.

Nu kan de pret beginnen!

******************

Documenten:

Het document dat de termen van de schikking definieert

Rossi's aantekeningen waarin hij het Expert Verslag van Rick Smith bespreekt

Rossi's aantekeningen aangaande de argumenten naar voren gebracht door Joseph A Murray


Mats Lewan is een schrijver, spreker en wetenschapsjournalist die zich focust op cutting edge technologieën en de impact daarvan op onze levens en de gemeenschap. Hij is de schrijver van het boek ‘An Impossible Invention’, waarin hij het verhaal vertelt van Andrea Rossi, de E-Cat en LENR.
(www.animpossibleinvention.com)



http://animpossibleinvention.com/get-the-book



https://animpossibleinvention.com/blog


  Share


TERUG NAAR PAGINA ARTIKELEN